Racism in Turkey: The Case of Huseyin Nihal Atsiz

Atsız had a social Darwinist nationalist understanding that idealized blood, violence and war and held that strong nations can survive only by fighting.

“Kan, şiddet ve savaşın idealize edildiği, güçlü milletlerin ancak savaşarak ayakta kalabileceğini öngören sosyal Darwinist bir milliyetçilik anlayışa sahip olan Atsız”

Nihal Atsız's understanding of Turkism is based on racist-Turanist ideas.

“Nihal Atsız's understanding of Turkism based on racist-Turanist ideas”

Atsız defended a monolithic Turkish nation and a monolithic Turkish culture from the Balkans to the Altai.

“yekpare bir Türk milleti ve Balkanlar'dan Altaylar'a yekpare bir Türk kültürünü (Uzer, 2002: 120) savunmuş”

Atsız sees the Turkification of Gypsies as a crime against the purity of the Turkish race and blood.

“Atsız, çingenelerin Türkleştirilmesini, Türk ırkının ve kanının saflığına karşı işlenmiş bir cinayet olarak görür”

According to Atsız, Turkishness should penetrate every area of daily life such as language, literature and music.

“Atsız'a göre Türklük; dil, edebiyat, müzik gibi günlük yaşamın her alanına nüfuz etmelidir (Atsız, 1942b, 1972; Uzer, 2002: 120).”

Ziya Gökalp's thought was criticized by Atsız for 'not being racist'.

“Ziya Gökalp düşüncesi Atsız tarafından 'ırkçı olmamakla' eleştirilmiştir (Uzer 2002: 122).”

According to Atsız, racism is a fundamental necessity preventing the superior race from mixing with inferior races, and the basis of the Turkish race should be race and blood, not language.

“Irkçılık, Atsız'a göre, üstün ırkın, düşük ırklarla karışmasını önleyen temel bir gerekliliktir ve Türk Irkının esası dil değil ırk ve kan olmalıdır (Uzer, 2002: 126).”

Atsız claims that the winner of the Çanakkale war was the Turkish race, not the 'Turkish nation' including other mixed groups like Kurds.

“Çanakkale savaşını kazananın Türk ırkı olduğunu, Kürtler gibi diğer karışık grupları da kapsayan 'Türk milleti' olmadığını iddia eder (Atsız, 1967b; Uzer, 2002).”